CREATIVE JUICES

Nag-aagaw ang dilim at liwanag at makikita ang anyo ng dalawang tao, babae at lalake sa may burol. Nakahilig sa balikat ng lalake ang babae habang nakatanaw sa papalitaw na haring araw. Apatnapung taon na silang pabalik-balik sa burol na iyon. Sila ay sina Inang Rosa at Tata Isko. Kilalang-kilala sila ng kanilang mga kababaryo. Kapwa sila nasa may sisenta ang edad at mula pagkabata ay bulag. Beinte anyos ng unang magkakilala ang dalawa, taga kabilang baryo si Tata Isko. Naging madalas ang pagdalaw ni Tata Isko sa baryo nina Inang Rosa dahil nagaangkat ng mga panindang gulay ang kanyang ama at siya ay tumutulong, sa kabilang banda naman ay tindera ng gulay ang ina ni Manang Rosa at gaya ni Tata Isko, ay katu-katulong siya ng ina sa pagtitinda. At dahil dito ay nagkakilala at nagkapalagayan ng loob ang dalawa. Magkasintahan pa lamang ang dalawa ay madalas na silang tumungo sa burol upang bantayan ang bukang liwayway na siyang ipinagtataka ng mga taga-baryo, dahil paano nga naman nila mas...

“Bili tayo ng mocha cafreezio, masarap iyon…” Busog na busog na ako pero pinilit mong ipatikim sakin ang pinagmamalaki mo na Mocha Cafreezio sa Allegro. Ewan ko ba, natuwa lang siguro ako sa hitsura kaya napilitan ako. Sa totoo lang, favorite ko parin ang Mocha Frappe sa Starbucks kaya kahit mas mura ang Mocha Cafreezio na nilibre mo sakin, hindi ko parin iyon ipagpapalit. Lumipas ang mga araw, sabi na nga ba at hindi ko naman iyon magugustuhan, di kagaya sa Frappe ng Starbucks, hinahanap-hanap ko dati. Pero bakit ganoon? Tuwing mapapadaan ako sa Allegro lahat yata ng kasama ko eh sinasabihan kong ilibre ako ng Mocha Cafreezio. Sa totoo lang, paborito ko ang whip cream nila. Weird na kung weird pero halos lahat ng nakakakilala sa akin ay alam na ayaw na ayaw kong hinahalo ang Frappe ko. Gusto ko hanggang maubos ko ang laman, buo pa rin ang Whip Cream. Sa Starbucks kasi natutunaw, sa Allegro, hindi, buo talaga. Ito talaga ang dahilan kung bakit all-time favorite ko na ang Mocha Cafreezi...

Paano ba ako magsisimula...kung di lang dahil sa'yo, di ko ito gagawin...kilala mo naman ako pagdating sa pagsusulat… pagawa mo na lahat sa akin huwag lang ang sumulat…pero dahil special ka kaya heto nagpapakatrying hard ako. Sana mag enjoy ka sa pagbabasa. Tinanong kita noon, kung maaalala mo pa. Sabi ko, “Ano bang gusto mo?” . Sumagot ka agad, “Gawan mo ko ng article.” Sabi ko sa sarili ko ang hirap naman. Paano ako susulat para sa katulad mong isang henyo sa pagsusulat. Baka laitin mo lang ang piece ko. Pero sanay na ako sa mga panlalait mo, actually sabi mo nga di mo naman ako nilalait, nagsasabi ka lang ng totoo. Tanggap ko na talagang pagdating sa pag express ng feeling ay mahina ako mapa oral o written man. Sanay naman akong sumulat, iyon nga lang pagsagot sa email sa office at sa daddy ko. Kung minsan nga pinapacheck ko pa sa’yo mga e mails ko para siguradong tama bago ko ipadala. Alam mo ba habang ginagawa ko to ngayon kausap kita sa phone. Nagagalit ka kapag di ako sumas...

Dumating na ba sa buhay mo ang pakiramdam na sana ay bigla ka na lang maglaho sa mundong ibabaw? Iyong tipong mawawala ka, wala ka ng mararamdaman pa at paglisan mo ay walang sinoman ang makakaalaala na nag-exist ka pala. Ako, oo, maraming beses na. Pero iba sa pagkakataon na ito. Hindi ko alam kung ano nga ba ang ipinagkaiba ng nararamdaman ko sa ngayon kesa sa mga sakit na dinanas ko bago ka dumating sa buhay ko. Basta ang tangi ko lang alam, gusto ko na maglaho ora mismo dito sa aking kinauupuan. Sawang-sawa na akong gumising araw-araw na ikaw na lang palagi ang iniisip ko. Kung ano ang ginagawa mo, kung sino ang kasama mo at… kung tulad ko ay naiisip mo pa rin ba ako. Malamang hindi na dahil masaya ka na. Hindi tulad ko na pilit pa rin pinaglalabanan ang lungkot na aking nadarama bawat araw. Sa totoo lang, natatakot akong mag-isa. Pinipilit kong maging masaya kapag may kasamang iba. Ayoko na ngang umuwi dahil batid ko na babalik na naman ako sa dati kong mga gawi. Natatakot ako dah...